Архива за ознаката: јорданка_ивановска

Сценарија

Вонредно заседание, прв дел: Сценарија за излез од политичката криза

Со објавувањето на „бомбите“ на Заев, Македонија влегува во една од најголемите политички кризи во својата историја. Влоговите се високи и на двете страни. Каква предвидувате дека ќе биде разврската на оваа криза? Како би требало да се постави опозицијата во текот на настаните што следат?

Првиот дел од ова дводелно вонредно заседание донесува четири осврти:

 

фото: НОВА

Македонија не смее да продолжи да живее во состојба на „laissez-faire“

Дел од првиот дел на вонредното заседание „Сценарија за излез од политичката криза. Автор: Јорданка Ивановска

Кој е најбезбедниот начин да замине Никола Груевски од сцената, а да се сочува стабилноста и да не дојде до судири меѓу приврзаниците на двете најголеми партии? И секако, како повторно да се легитимираат институциите ?

За анализа е и до кога набојот од „бомбите“ меѓу двете идеолошки струи ќе може да се држи под контрола. Имаат неколку стотина илјади симпатизери, плус гласачи, кои сметаат дека нивните лидери се во право и кои се на ум дека треба да се измерат силите на улица.

Секако, „бомбите“ и нивното игнорирање од ВМРО-ДПМНЕ не може да бидат вечна состојба, напротив некој мора да понуди излез – избори, преодна влада, некој мора паралалено да работи и на излезот. Во случајов, јавноста не знае дали некој нешто договара, па ние сме во една состојба, може да се каже „laissez-faire”, во која работите се пуштаат да се одвиваат по свое, без предвидлив тек и без контрола на настаните во иднина. Се остава министрите да потклекнат на притисоците и секој сам да замине (да го напуштат Груевски), иако: кој и да замине, ќе го замени некој друг. Станува збор за тврдо-централизирана партија од која не може да си замине кој како сака, особено не сега кога многу криминални нешта се откриени.

Се чини дека Премиерот Никола Груевски целосно е затворен за преговори, а според искуството, таков и ќе остане и тоа ја зголемува тензијата. Себеси се смета за неприкосновен легитимен лидер и тука завршува секој обид да се стори нешто повеќе. Конечниот збор мислам дека сепак ќе биде неговиот, мора сам да реши да замине, да почуствува притисок, а тој сѐ уште цврсто ја држи позицијата и ја има моќта врз институциите. Не е засрамен, а нема намера ни да си оди после првата, втората „бомба“, како што беше уверен опозициониот лидер Зоран Заев. На Груевски му остануваат три години од мандатот, а веќе два месеци се однесува како ништо да не се случува наоколу – отвора чешми, патишта, си оди на работа нормално.

Во заблуда се сите оние кои се на ум дека меѓународниот фактор ќе го натера Груевски на повлекување или дека влада, заглавена до врат со проблеми и на која ѝ виси опасност од апсење на нејзини високи членови во иднина, ќе се реши на мирно повлекување од тронот.

Децидна сум – потребни се нови мирни легитимни избори. Претходно потребна е нова преодна влада, која ќе се погрижи изборите да се одвиваат законски и во тој период да не се злоупотребуваат институциите за купување на гласови (субвенции, пензии, плати на администрација). Предлог од типот на ново парламентарно мнозинство, СДСМ-ДУИ-ДПА плус Павле Трајанов, за уривање на оваа Влада до нови избори, не може да се смета за мирна опција. Може да оди во прилог на власта – на избори да настапи со тврда националистичка реторика (исто како на минатите), дека СДСМ коалицирале со две албански партии што проаѓа кај нивните гласачи.

И секако, програма – пред опозицијата е тешка задача да ги убеди неопределените (неколку стотици илјади кои не излегуваат на избори) дека се разликуваат и дека заслужува да им се даде гласот. Опозицијата мора да знае дека во нив е клучот, а не да ги притиска да се приклонат кон нив. Напротив, треба само да им го побара гласот.

„Бомбите“ ја клекнаа оваа власт, но потребна е економска и социјална реформа која има перспектива. Поинаку, власта на избори ќе излезе со нови лица, наводно „реформирана“, исчистена од „валканите“ и постои реална опасност повторно да ги добие изборите, доколку ги има набрзо. На тоа мора да се смета, не да се оди со начелото „што биде, биде“.