Условите се тешки, но битката може да се победи

Дел од редовното заседание Медиумската (не)слобода“. Оригинално пишувано помеѓу првите неколку „бомби“.  Автор: Тања Милевска

Затворањето на А1 телевизија во 2011-та година претставуваше трагична загуба за македонскиот медиумски простор и за македонскиот демократски развој од повеќе причини: прва приватна телевизија, најгледана, највлијателна и единствена медиумска платформа која, и покрај редовните притисоци и структурните слабости на самата фирма, сепак успеваше да ја задржи професионалноста, колку што условите во Македонија во тоа време дозволуваа.

Како и со сите други столбови на демократијата во Македонија, така и во новинарството, се случи системско и планирано уништување на кревките темели; и новинарството, како и сѐ друго денеска, е обвиено со вел од лаги и игнорантност, кои, досега барем, можеа да просперираат благодарение на општата мрзеливост во струката и самата поттикната од катастофалните економски услови во кои мора да функционира фелата.

Така беше до пред некој ден.

Но, на новинарите, а и на јавноста, им е сѐ потесно во сопствената кожа.

Последните случувања на политичката сцена – објавените и најавените „бомби“ на опозицијата, ужасната и неправедна смрт на малата Тамара, студентските протести, хонорарците, итн. – фрлија светло врз итната потреба за наоѓање излез од наметната состојба и недостигот од, или поточно отсуството на, платформа каде сите актери на македонското општеството ќе можат да бидат слушнати, информациите да бидат споделени, размена на мислења и ставови да биде овозможена, и со тоа да почнеме одново да градиме модерно и демократско општество, составено од просветлени, свесни и информирани граѓани кои утре ќе гласаат за подобро утро, а не за столче во некоја администрација.

Задачата е тешка, условите се партизански, но мисијата не е невозможна.

За жал – или за среќа, зависно од перспективата – прашањето стана акутно (само) по прес конференцијата на Зоран Заев и експлодирањето на првата бомба за нелегалното прислушкување од страна на тајните служби. Иако во истата седмица почина малата Тамара, а кај студентите започна историско будење, теми кои заслужуваат еднакво голем одек и медиумски простор.

Но, како отсега па натаму?

Во интервјуто на 24 Вести, Зоран Заев вели дека опозицијата не располага со медиумски простор. Точно е тоа, но само од аспект на традиционалните медиуми: телевизија, радио, печат. Во истото интервју, тој го призна и огромниот пропуст на партијата да организира веб стриминг во живо на прес конференцијата.

Опозицијата пропушти златна шанса нејзиниот глас да допре до што пошироки маси со тоа што немаше капацитет, волја или време (или трите) своето излагање да го подготви професионално и сериозно. За сѐ има оправдување, но за сѐ има и решение, а на тоа морале да мислат оние кои се за тоа задолжени во партијата. А, доколку такви нема, треба да има.

Но, вистинската причина позади недостатокот од организираност за овој настан лежи во инертноста на политичката класа, навикната на традиционалните канали на комуникација: прес конференција или интервју емитувани на ТВ, прераскажани во весник.

Работите се сменети и тоа многу. Не, Македонија не е поразлична од другите земји во светот; да, Македонците се поврзани и своите информации ги црпат на интернет.

Во прилог на оваа теза оди и есенското испитување на јавното мислење на Евробарометарот: од сите медиумски платформи, довербата на Македонецот е најголема во телевизијата (43%), но веднаш потоа, со минимална разлика, доаѓа интернетот (42%), па социјалните мрежи (32%); радиото и печатот се големите губитници на оваа анкета.

Опозицијата, невладините организации, студентите, обичните граѓани, сите можеме да ѝ контрираме на пропагандата на власта ако прифатиме дека не сме во позиција на губитници затоа што немаме пристап до Сител. И онака Сител не е посебно гледана, само е најмалку негледана. Уште во времето на А1, разликата во гледаност помеѓу двете телевизии беше веќе огромна. Затворањето на А1 не ги префрли гледачите кај Сител, туку по автоматизам ја донесе оваа телевизија на прво место, во отсуство на првакот. И тоа е сѐ.

Пропагандната машинерија на ВМРО-ДПМНЕ успеа да нѐ убеди дека сме немоќни. Во услови на недоверба во ниту една институција, во услови на целосна потчинетост на сите власти, области и столбови на општеството, ние не можеме да веруваме во ништо – ниту бројки, ниту статистики, сите податоци ги примаме со резерва и живееме во постојана лага и заблуда, отсечени од реалноста на светот.

Тоа е несомнено најголемото злосторство на ВМРО-ДПМНЕ, но исто така несомнено не е фаталност.

Comments

comments

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *