Ова може да биде почеток на нешто големо

Дел од вонредното заседание на Прекуграничниот комитет „Студентски протести“. Автор: Анастас Вангели

Минатата недела, Македонија ги виде најмасовните студентски протести од своето осамостојување до денес. 17 години по „гасните комори“, на скопските и битолските улици студентите повикуваа на солидарност и разум (и на македонски и на албански), притоа на своја страна придобивајќи многумина прогресивни активисти и граѓани, разобличувајќи ја силната медиумска пропаганда која проба да ги оцрни и делигитимира. Протестот беше (и сѐ уште е) нужен за справување со мерка како екстерното тестирање, промовирана на начинот на кој што беше промовирана.

Сепак, екстерното тестирање и неговата вистинска природа може да се увидат само во контекст на политичко-општествената ситуација во Македонија: тоа е само уште еден видлив симптом на една големо, метастазирано малигно заболување на македонското општество. Дури и да успее Студентскиот Пленум да издејствува повлекување на предлог-законот, доколку не се атакува на изворот таа болештина ќе продолжи да се развива и ќе развива поинакви и посилни симптоми, а македонската студентарија (и сите останати) ќе продолжат да патат под спектакуларно деструктивната власт во Македонија. Во таа смисла, студентското организирање, воспоставувањето на Пленумот, и заземањето на силен став по прашањето на екстерното ќе имаат вистинска и трајна вредност само ако за неколку години од сега на нив гледаме како на важен пресвртен момент; како на момент на нов зачеток, а не кулминација на студентската свест и општествена одговорност.

Студентските движења по дефиниција се на готовс во борбата против лоши реформи во образованието, но тие се пред сѐ се меѓу главните носители на борбата за социјална правда и подобро утре на целото општество. Тоа е така затоа што борбата на младите луѓе не цели само кон поправање на работите на краток рок, туку е борба за одржливи, долготрајни промени. Дополнително, студентите – особено оние од општествените и хуманистички науки – се единствената општествена категорија која активно (треба да) се занимава со проучување на општествено-политичките и социјални проблеми, и токму од тие млади, идеалистички луѓе произлегува понекогаш емотивниот крик за подобро утре; а неретко и добро елаборирана критика, како и креативни решенија за тие проблеми.

Мобилизацијата против екстерното тестирање дава досега невидена надеж за градење на силно студентско движење и во Македонија. Македонските студенти од овој момент мора да бидат уште похрабри, полуцидни и поистрајни. Првенствено, тие треба да го ослободат од фобијата од политика, да работат на своjата сопствена политичка наобразба и да ги политизираат своите ставови. Политиката е гнасна работа, но некој мора да се занимава со неа; ако некој веќе мора, нека бидат тоа најпаметните, најдобрите и најкреативните. Затоа што токму најпаметните, најдобрите и најкреативните се тие кои од самостојноста на Македонија се дистанцираат од политиката, ја фетишизираат неутралноста, па дури и се поставуваат како да се над политичките дебати, промовирајќи дискурс базиран на дефетизам и недостаток на чувство за општествена одговорност. Тоа е грешката на претходните генерации – без никаква борба, без трошка совест, толку лесно и наивно им ја препуштија политиката на оние кои се денес политичка елита.

Оваа генерација има потенцијал да направи рез со „незамарањето со политика“. Студентите не само што успешно ја наметнаа агендата, туку тие повикаа на солидарност – и ја добија – од нивните професори, работниците, хонорарниот прекаријат, стечајците итн. Солидарноста е двонасочен процес, и сега ред е на студентите да се заложат и за останатите социјално непривилегирани и измалтретирани категории, за нивното движење да го исполни својот вистински трансформативен потенцијал. Само храбро напред, независни и силни!

Comments

comments

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *