Monthly Archives: June 2015

16762642034_099069b947_o

Civil resistance: cohesion, growth, representation (part one)

This ad-hoc assembly engages different experiences of political organising and civil resistance against ruling regimes.

The call for this assembly is inspired by the mass protests in Macedonia that kicked off May 5, 2015. That day people rallied for justice and against police brutality. Protests persisted on each consecutive day and grew with demands for resignation of the entire government and criminal charges, building on a years of public outcry over the unjust and discriminating policies and actions by the Macedonian government. Citizens-activists and different organisations had already opened fronts of struggle demanding greater control by the people over institutions that politicians use to make decisions on their behalf. For years now, protests had been held against police brutality, urbanisation, pollution, in defense of students rights and for access to quality public education, demanding equality before public institutions, in the name of social justice and workers’ rights, against homophobia and heteronormative laws and for media freedom.

The contributions to this assembly engage experiences from different spaces to address questions about the growth of civil resistance, the cohesion and modes of representation (who speaks, on whose behalf and towards what were actions directed). In this way we hope to bring to light visions about the distribution of political power, frames of knowledge and actions. To do that, we ask for experiences about people’s struggle against ruling regimes across borders, and in Macedonia. We ask, what was civil resistance directed against and how did it build up, as it was in the making?

The first part of this assembly presents four international perspectives:

 

Assembly editors: Mila Shopova, Elena B. Stavrevska, and Anastas Vangeli

Photo: Vancho Dzambaski

16762642034_099069b947_o

Граѓански отпор: кохезија, омасовување, претставување (прв дел)

Во новото дводелно вонредно заседание, ангажираме различни искуства на политичкото организирање и граѓанскиот отпор против владеачки режими.

Поттик за новото заседание се протестите што отпочнаа во Македонија на 5 мај 2015 година за правда и против полициско насилство. Секојдневните протести дополнително се проширија со барање за оставка и правна одговорност на целата Влада и се надоврзаа на долгогодишната приказна за граѓанско незадоволство од владините политики. Ангажирани граѓани и организации дотогаш веќе имаа отворено различни фронтови и бараа увид и поголема контрола на граѓаните во одлуки што политичари од институциите ги носат во нивно име. Освен против полициско насилство, се протестираше против моделите на урбанизација, загадувањето, во одбрана на студентските права и достапноста на квалитетно јавно образование, за еднаквост пред институциите, во име на социјалната правда и работничките права, против хомофобијата и хетеронормативните закони, и за медиумската слобода.

Целта на заседанието е да ангажираме искуства од различни простори што критички се осврнуваат на прашањето за омасовување на отпорот, неговата кохезија и начините на застапеност (кој зборува, за кого и за што дејствува). Вклучуваме искуства на граѓанскиот отпор против владеачки режими преку границите, низ светот и во Македонија. Прашуваме, кон што е насочен граѓанскиот отпор и како се гради?

Првиот дел од ова заседание донесува четири меѓународни осврти:

 

Уредници на заседание: Мила Шопова, Елена Б. Ставревска и Анастас Вангели

Фото: Ванчо Џамбаски

За борбите, протестите и пленумите во Босна и Херцеговина

Дел од вонредното заседание „Граѓански отпор: кохезија, омасовување, претставување“. Автори: Зоран Вучковац и Емин Еминагиќ

Сликите од Босна и Херцеговина во пламен кои за време на протестите во февруари 2014 година го обиколија светот беа само врвот на сантата лед која ја парализира земјата од војната наваму. Демонстрантите излегоа на улиците и ги запалија владините згради како симболичен чин кој укажува на суштината на бројните проблеми. Поддржани од Дејтонскиот мировен договор, институциите во земјата во голем дел станаа партиска олигархија, активно зачувувајќи и репродуцирајќи ги етничките поделби веќе дваесет години. Никнати од огнот, пленумите или јавните заседанија се појавија не само како резултат на потребата за активно граѓанство и директна демократија, туку и како негодување и повик да се престане со бесрамниот грабеж на јавноста и на природните ресурси преку клиентелизам и криминални приватизации. Во даден момент, имаше и извици на бестрашен говор помеѓу граѓаните на Босна и Херцеговина во обид да се преосвои политичкиот јазик кој им беше оспоруван од крајот на војната. Првпат во повоениот период, во медиумите можеа да се сретнат изрази како солидарност, социјална правда и еднаквост, наместо вообичаената етно-националистичка идентитетска реторика, која е постојано присутна во јавниот дискурс во Босна и Херцеговина.[1]

Барањата кои се оформија за време на протестите и пленумите не се појавија во вакуум; тие се резултат на долгогодишно искажување јавна непослушност и повици за зголемена солидарност. На протестите и пленумите им претходеа неколку настани во кои Босанците и Херцеговците ги надминаа етничките поделби во борбата за заедничкото. Такви беа примерите на Тузланскиот студентски пленум во 2009, протестите на работниците во Тузла во последните десет години, протестите во Пицин парк во Бања Лука во 2012 и сараевската „бебелуција“ годината потоа.

Во случајот со Пицин парк, граѓаните јасно кажаа дека борбата за паркот е „метафора за заедништво што отвора простори за комуникација и акција“ против употребата на „сила и контрола во секојдневниот живот и надмените политичари, а за праведно општество“. Протестот беше поддржан од двете страни на ентитетската линија, маргинализирајќи ги етно-националистичките проблеми за сметка на заедничката кауза – борбата за јавен простор. Бебелуцијата или протестите за ЕМБГ се случија година подоцна и повторно укажаа на недостатокот на функционална држава и отчовечувањето на граѓаните низ етно-националистичката матрица.[2]

За тузланските протести и претставувањето

Иако Босна и Херцеговина е полна со примери за солидарност во акција, станува очигледно дека секој нов протест има сопствена нулта точка. Малку е направено за да се зачува наследството од претходните борби, а уште помалку да се креира платформа за споделување искуства и капацитети помеѓу локалните активисти. Демонстрантите и активистите лесно се изолираат и криминализираат без соодветна правна и медиумска поддршка. Во Босна недостасуваат физички ослободени простори, а и левицата и НВО секторот функционираат во герилски стил, без јасна визија за промена и реформа или систематски пристап кон целосно нефункционалната држава. Пример за тоа е новиот Компакт за раст и работни места, пакет реформски мерки на ЕУ за Босна, резултат на британско-германската иницијатива. Инсистирајќи на економски наместо политички реформи и наводно земајќи ги предвид потребите на луѓето, Компактот буквално ги киднапира босанските протести од 2014 со цел да се изврши притисок за нови мерки на штедење и реформи на пазарот на трудот, но преку истите неолиберални политики кои се користат од војната наваму. Истовремено, во Република Српска во забрзана процедура се неколку закони за јавните простори и за правото на протест, што значајно ја стеснува можноста за искажување незадоволство. Иако постојат знаци на здружување преку ентитетската граница и акции кои ги надминуваат идентитетските политики, Босна и Херцеговина мора да ги задржи сеќавањата на работнички, антифашистички и антинационалистички борби, како и на урбани (од кои сите се политички, секако) борби. Покрај ова, има потреба и од подобро координирана регионална акција, како би се избегнало повторување на истите грешки од слични групи.

[1] Arsenijevic, Damir (ed.) Unbribable Bosnia and Herzegovina – The Fight for the Commons, Nomos, 2014.

[2] Заради политичките несогласувања околу единствените матични броеви (ЕМБГ), на новороденчињата не можеше да им бидат издадени пасоши и тие не можеа да патуваат во странство. Берина Хамидовиќ, тромесечно бебе, почина затоа што не можеше да добие соодветна медицинска грижа во странство.

Of struggles, protests and plenums in Bosnia and Herzegovina

Part of the ad-hoc assembly “Civil resistance: cohesion, growth, representation”. Authors: Zoran Vučkovac and Emin Eminagić

Blazing images of Bosnia and Herzegovina sent into the world from the February 2014 protests were only the tip of the iceberg that has been paralysing the country ever since the war. Protesters took to the streets and set the government buildings ablaze in a symbolic act that points to the gist of its numerous problems. The country’s institutions largely became a partycratic oligarchy backed by the Dayton Peace Accords, actively maintaining and reproducing ethnic divisions for twenty years now. Arising from the fire, plenums or public assemblies emerged not only from the need for more active citizenship and direct democracy, but also as an outcry to stop with the blatant robbery of public and natural resources through clientelism and criminal privatisations. At one point there were exclamations of fearless speech among the citizens of Bosnia and Herzegovina, in an attempt to reclaim a political language they have been denied since the end of the war. For the first time after the war, in the media one could hear expressions like solidarity, social justice, and equality, instead of the usual ethno-nationalist identitarian rhetoric present in the public discourse in Bosnia and Herzegovina.[1]

The demands formulated during the protests and plenums did not arise from nothing; they come from a long line of exercising public dissent and calls for more solidarity. Protests and plenums were preceded by several events in which Bosnians and Herzegovinians transcended ethnic divisions in their struggle for the commons. Those are the Tuzla student plenum in 2009, the protests of Tuzla’s workers for the past 10 years, Banja Luka “Picin Park” protests in 2012 and Sarajevo “Babylution” the year after.

In the case of Picin Park, citizens clearly stated that the struggle for the park is a “metaphor for the communality that opens up spaces for communication and action” against the use of “force and control in everyday life, overbearing politicians, but for a just society.” The protest received support from both sides of entity lines, sidelining ethno-national issues to the unified cause – struggle for public space. Babylution or the JMBG protests came along a year later and again pointed out to the lack of a functional state, and the dehumanisation of citizens through ethno-national matrix. [2]

On the Tuzla protests and representation

Although Bosnia and Herzegovina is full of examples of solidarity in action, it becomes evident that every new protest has their ground zero. Little has been done to preserve the legacies of former struggles, and even less to create a platform for sharing experiences and capacities among the local activists. Protesters and activists are easily isolated and criminalised without proper legal or media support. Bosnia is lacking in physically liberated spaces as both the left and the NGO scene function guerilla-style, with no clear vision of change and reform, or systemic approach to the completely dysfunctional state. Case in point is the new Compact for Growth and Jobs, an EU package of reform measures for Bosnia, initiated by the British-German initiative. Pushing for economic instead of political reforms and allegedly addressing the people’s needs, the Compact literally hijacks Bosnian protests of 2014 in order to push for more austerity and labour market reforms, whilst offering more of the same neoliberal policies that have been at work since the end of the war. At the same time, the Republika Srpska entity is fast-tracking a number of laws about public space, and the right to protest that significantly reduce the window for voicing consent. Even though there are signs of allegiances made across entity borders and actions that surpass identitarian politics Bosnia and Herzegovina needs to preserve its memories of workers, anti-fascist and anti-nationalist struggles as well as urban (all of them very political of course) struggles. On top of this, there is a need for more regionally coordinated action so similar groups will not repeat the same mistakes.

[1] Arsenijevic, Damir (ed.) Unbribable Bosnia and Herzegovina – The Fight for the Commons, Nomos, 2014.

[2] Because of the lack of political consent on personal identity number (JMBG), newborns were unable to apply for passports and travel abroad. Berina Hamidovic, three months old baby died because she was unable to receive proper medical treatment abroad.

(Евро)Мајдан заврши, Револуцијата на достоинството продолжува

Дел од вонредното заседание „Граѓански отпор: кохезија, омасовување, претставување“. Автор: Олга Зелинска 

Во зимата 2013-2014 година, Украина се појави на насловите на меѓународните вести. (Евро)Мајдан беше второто, по „Портокаловата револуција“ во 2004 година, сенародно несогласување во кратката историја на земјата. Во двата случаи луѓето излегоа на улиците заради чувството на растечка неправда (непочитување на властите, несфаќање на потребите на луѓето и зголемена корупција), придружена со продлабочена социо-економска криза.

Пред настаните, всушност, социолозите укажуваа на високо и стабилно ниво на незадоволство и подготвеност да се протестира. Ова беше игнорирано од страна на Јанукович. Претходните обиди за протести (против даноци, јазична политика, прикривање од страна на полицијата и корупција во судството) не успеаја да се омасоват под неговиот репресивен режим. Пролетта 2013 година опозицијата не успеа да добие доволно поддршка за кампањата „Дигни се Украино“. Оттаму, излегувањето на луѓето на улиците на Киев беше изненадување за владата, опозицијата и аналитичарите.

Одложувањето на потпишувањето договор помеѓу ЕУ и Украина беше искрата за првиот „граѓански“ Мајдан на Плоштадот на независноста, што ги обедини граѓанските активисти, студентите и обичните Киевчани. Реакцијата на опозицијата беше брза – не можеше да се игнорира таков важен елемент од предизборната промоција. Неколку дена подоцна, 300 метри подолу, на Европскиот плоштад, се појави „политички“ Мајдан. Цела недела лидерите на двата Мајдани дискутираа планови за здружување на напорите. На крај, она што ги обедини нив, но и илјадници други кои пристигнуваа од бројни градови каде се протестираше и од источниот, и од западниот дел на земјата беше бруталното тепање на студентите.

Како што режимот ја зголемуваше бруталноста со полициски напади и правна репресија, демонстрантите продолжија да пристигнуваат во Киев, се менуваа, градеа барикади и учеа самоодбрана. Анкетите покажуваат дека 70% од учесниците во киевскиот Мајдан дошле самоиницијативно, 12% преку невладини организации и само 12 до 13% (во различни периоди) дошле преку политичка партија. Оттаму, тие не беа наклонети кон послушност кон ниедна институција и истовремено самите сносеа одговорност за своите дела.

Опозицијата мораше да побара мандат од Мајдан да преговара со властите. Тоа не беше лесно. 83% од демонстрантите беа одлучни да останат на Мајдан до задоволувањето на сите барања. Барањата беа обемни, особено откако полицијата пукаше на демонстраторите. Тие вклучуваа оставки на Претседателот, Парламентот и Владата, како и промена на односите на моќ преку предвремени избори. Со оглед на тоа дека властите единствено беа подготвени за мали отстапки, преговорите се соочија со „невозможна мисија“. Така и се случи.

По јавното негодување од страна на толпата на резултатите од преговорите кои ги соопшти опозицијата, лидерот на еден од Мајданите се качи на бина и му даде ултиматум на Претседателот: „поднеси оставка до утре, 10:00“. Немаше потреба двапати да му се повторува на Јанукович; тој ја напушти земјата уште истата вечер.

Но, сепак немаше „среќен крај“. Мајдан заврши, но Револуцијата на достоинството продолжува. Земјата се соочи со претседателски и парламентарни избори, но и со битка околу анексијата на Крим и со болниот конфликт со Русја на исток. Реформите се спори, а очекувањата на граница од разочарувања. Ако суштинските причини за протестот продолжат да се игнорираат, експерите велат дека Мајдан 3 е возможен.

(Euro)Maidan is over, the Revolution of Dignity goes on

Part of the ad-hoc assembly “Civil resistance: cohesion, growth, representation”. Author: Olga Zelinska

In the winter of 2013/2014, Ukraine got into the headlines of international news. (Euro)Maidan was the second, after the 2004 ‘Orange Revolution’, all-national contention in the country’s short history. In both cases people were driven to the streets by the sense of growing injustice (disrespect of the authorities, ignorance to people’s needs and flourishing corruption), accompanied by a deepened socio-economic crisis.

Before the actual events, sociologists revealed high and stable levels of dissatisfaction and readiness to protest. These were ignored by Yanukovych. Earlier attempts of protests (against taxes, language policy, police cover-ups and judicial corruption) had no chances of expanding under his repressive regime. In the spring of 2013, the opposition failed in getting sufficient support for the ‘Raise Ukraine’ campaign. So, when people actually took to the streets of Kyiv, it came as a surprise to the government, the opposition, and the analysts.

The postponement of a EU-Ukraine deal was the trigger for the first ‘civic’ Maidan on the Independence Square, which brought together civic activists, students, and ordinary Kyivites. The reaction of the opposition was quick – it could not ignore such a promising element of a pre-electoral PR. Few days later, a ‘political’ Maidan emerged just 300 meters down the street, on European Square. For a week, the leaders of both Maidans discussed plans for joining the efforts. In the end, it was the brutal beating of the students which brought them together, as well as thousands of others, arriving from numerous protesting cities of both the East and the West.

As the regime hardened its grip with police attacks and legal repressions, protesters persistently arrived to Kyiv, took shifts, build barricades and learned self-defence. Surveys show that 70% of Kyiv Maidan participants came there on their own, 12% through NGOs, and only 12 to 13% (in different periods) through a political party. They were, thus, not inclined to obey any institution and, at the same time, bore the responsibility for own actions.

The opposition had to ask Maidan for a ‘mandate’ to negotiate with the authorities. This was no easy job. 83% of the protesters were determined to stay on Maidan until all the demands were met. The claims were quite extensive, especially after the police opened fire on the demonstrators, and included the resignation of the President, the Parliament, the Government and a major ‘power reload’ through snap elections. Considering the authorities were ready for minor concessions only, the negotiators faced a ‘mission impossible’. So it happened.

After the opposition-presented ‘round table’ results were booed by the crowd, the leader of one of the Maidan units got on stage and announced an ultimatum to the President – ‘resign by tomorrow, 10 a.m’. Yanukovych did not need to be asked twice – he fled the country the same night.

It was no ‘happy end’, however. The Maidan is over, but the Revolution of Dignity goes on. The country went through presidential and parliamentary elections, and there have been struggles with the Crimea annexation and a sore conflict with Russia in the East. Reforms are going slowly, expectations border disillusionment. If the underlying reasons of protest keep being ignored, Maidan-3, the experts say, is possible.

Modes of resistance and Tahrir Square

Part of the ad-hoc assembly “Civil resistance: cohesion, growth, representation”. Author: Dina Fergani

Tahrir Square has a special place in contemporary political psyche. It became a dream icon for urban resistance throughout the world, and was also a place to examine the possible modes of resistance for the Egyptian people.

At the early phases of the Egyptian revolution, Tahrir square functioned as a unifying tool, making it a utopic blueprint where all political plans were charted. During that period it was relatively easy to organise various political factions and individuals, on one common cause, that of ousting Mubarak and the representations of his police state. Around such demands converged Islamists, Marxists, Nationalists, Liberals and everything in between, in addition to thinkers, workers, students, clerics and others. Tahrir Square, thus, converged a myriad of people and relations that were actively kept separate outside of it by the hegemonic forces of both capitalism and the state. However, as the revolution progressed the space became layered with certain contradictions.

As the events of the Egyptian revolution unfolded, the one-time square friends became foes, in a classical dialectic of power struggle. The temporal alliance between the Muslim Brotherhood and several revolutionary forces crumbled down as the brotherhood ascended to power and excluded those very factions that supported them in the elections. In return revolutionary forces had a strong presence in the June 30 protests that led to Sisi’s ascension to power. Also, several reports were revealed of violence directed towards females at the midst of revolutionary liberation and celebrations. These incidents do not in any way distill the potency of the square as a tool of resistance, but rather shed light on the complexity of urban resistance.

Tahrir square operated as an alternative city and was divided into three main areas: a battlefield, a buffer space and areas of social services (field hospitals, art corners, communal schools for street kids). People did not converge in these spaces in an egalitarian manner. Factors of class and gender were decisive in the distribution of people and power. The battlefield was at the outskirts of the square, where protestors clashed with either the police or army over controlling territory. This area was the backbone of Tahrir, since no sit-in would have been possible without actively fighting for the right of space. This space was the most violent and predominantly (but not exclusively) occupied by young working and middle class men. A gender divide was also visible around this area, as women were continuously discouraged from approaching the front lines. Women, however, congregated in large numbers on the outskirts applying medications, to mitigate the effect of tear gas, or bandages, on rubber bullet injuries. The second area of the square was the buffer space between the areas of clashing and the rest of the city. This area was the entrance point to the square, and was saturated by various citizen-run checkpoints. This zone acted as the visible representation of the political will of the people present, and was the most socially diverse. The last area was that of the field hospitals run by volunteer doctors and pharmacists. The health practitioners occupied street corners, but more often than not they occupied nearby mosques and churches since their enclosed architecture deemed them safer. It is interesting that these religious institutions also provided these services in the outer city, especially with the decay of state-run services. The square was thus a citizen-run city, with a rigid structure corresponding to familiar forms of organising space found in several urban spaces. Citizens became the providers of services, not in the individualistic neoliberal sense where access is only granted to consumers who can accumulate capital, but rather as a collective.

Thinking about the potency of the collective organising, it is useful to mention Gramsci, the Italian political theorist, who theorised the concept of hegemony and saw the constraints for political action in capitalist rule: an act of resistance within it will always recreate its power relations rather than change them. Gramsci alludes to two contradictory consciousnesses. One is formed by the collective in organising and transforming the world. The other is based upon uncritical absorption of old social relations. The dialectic between the two, creates political action leading to change. It can be said that Tahrir square provided the medium for this dialectic as the protestors experienced both consciousnesses. This dialectic made the square a blueprint for social progression. The square became a place of alteration of consciousness, and a place of examining the possible modes of resistance, which was the first step in a prolonged series of resistances.

 

Works cited:

  • Gramsci, Antonio, Quintin Hoare, and Geoffrey Nowell-Smith. Selections from The Prison Notebooks of Antonio Gramsci. New York: International Publishers, 1971.

 

Начини на отпор и плоштадот Тахрир

Дел од вонредното заседание „Граѓански отпор: кохезија, омасовување, претставување“. Автор: Дина Фергани

Плоштадот Тахрир зазема посебно место во современата политичка мисла. Тој прерасна во иконичен сон за урбаниот отпор во светот и место да се испитаат можните начини на отпорот што го градеа Египќаните.

Во раната фаза на египетската револуција, Тахрир функционираше како обединувачка алатка и оттука и прерасна во утописка скица на која се исцртуваа сите политички планови. Во тој период беше прилично едноставно да се организираат различни политички струи и лица околу заедничка цел—падот на Мубарак и сето она што ја претставуваше неговата полициска држава. Околу ова барање се зближија исламисти, марксисти, националисти, либерали и сѐ што се најде во редовите помеѓу, вклучувајќи и мислители, работници, студенти, свештени лица и други. Плоштадот Тахрир сплоти безброј луѓе и врски што надвор од ова место одвоени активно ги држеше хегемонистичката моќ на капитализмот и државата. Но, како напредуваше револуцијата, така Тахрир стануваше сѐ поисполнет со контрадикции.

Во текот на египетската револуција, спријателените на плоштадот прераснаа во непријатели, во класична дијалектика на борба за моќ. Привременото сојузништво меѓу Муслиманското братство и неколку револуционерни сили се распадна кога Братството дојде на власт и ги исклучи сите струи од кои претходно добија поддршка за време на општите избори. Како реакција, револуционерните сили се појавија во голем број на протестите што се оддржаа на 30 јуни 2013 година и што како последица на власт го донесоа Сиси. Истовремено беа објавени неколку извештаи за насилство врз жени што се случуваше во екот на револуцијата, додека траеше ослободувањето и при прославите. Инцидентите не ја разводнија потентноста на плоштадот како алатка на отпорот. Напротив, на виделина ја изнесоа комплексноста на урбаниот отпор.

Плоштадот Тахрир функционираше како алтернативен град и беше поделен на три главни области: воен фронт, тампон зона и област за социјални услуги (теренски амбуланти, уметнички зони, колективни училишта). Врската меѓу луѓето на овие места не беше егалитарна. Класата и родот беа одлучувачки фактори во распределбата на луѓе и моќ. Воениот фронт беше на маргините на плоштадот, таму каде што демонстрантите влегуваа во судир со полицијата за да задржат контрола на територијата. Оваа област беше сржта на Тахрир зашто ниту едно заседнување на простор немаше да биде возможно без активна борба да се оствари право на просторот. Во оваа област насилството беше најизразено и областа првенствено (но не исклучиво) беше окупирана од мажи, млади работници и припадници на средната класа. Родовата одвоеност и тука беше видлива, зашто жените често беа обесхрабрувани да се движат кон фронтот. Сепак, нив ги имаше во поголем број на маргините од фронтот кадешто даваа лекови, ги ублажуваа ефектите од солзавец, вршеа преврски и залекуваа рани од гумени куршуми. Втората област од плоштадот беше тампон зоната, простор меѓу фронтот и останатиот дел од градот. Од оваа област се влегуваше на плоштадот и таа беше опсипана со различни контролни пунктови што ги организираа граѓани. Областа видливо ја одразуваше политичката волја на оние граѓани што беа присутни и беше најразновидната област, гледано по општествени групи. Во последната област се наоѓаа теренските амбуланти во кои волонтерски работеа доктори и фармацевти. Лицата за медицинска помош ги имаше на ќошињата, но често беа лоцирани и во околни џамии и цркви зашто затворената архитектура ги правеше овие места побезбедни. Интересно е што религиски институции беа место во кое се нудеше помош и во пошироките градски подрачја, особено заради лошата состојба на јавните установи. Плоштадот претставуваше град управуван од граѓаните, со ригидна структура што соодветствува на познати форми за организирање на просторот својствен за неколку урбани места. Граѓаните нудеа услуги, не во индивидуалистичката неолиберална смисла каде пристап им се гарантира само на потрошувачи што може да акумулираат капитал, туку како колектив.

Во разговор за потентноста на колективното организирање, корисно е сега да се осврнеме на Грамши, италијанскиот политички теоретичар којшто ја разгледуваше хегемонијата како поим и согледа ограничување на политичкото дејствување во капитилистичкото владеење: чинот на отпор во капитализмот одново ќе ги создава односите на моќ во системот наместо да ги менува. Грамши посочува на два вида контрадикторна свест. Една ја формира колективот со организирање и трансформирање на светот. Другата се заснова на некритичко восприемање на старите општествени односи. Дијалектиката меѓу двете создава политичка акција што води кон промена. Може да се каже дека плоштадот Тахрир беше посредникот на оваа дијалектика; на тој простор демонстрантите ги искусија двата вида свесност. Оваа дијалектика од плоштадот направи место на промена на свеста и место на кое се испитуваа можните начини на отпор, а тоа беше првиот чекор во изблиците на отпор што продолжија.

 

Користена литература:

  • Gramsci, Antonio, Quintin Hoare, and Geoffrey Nowell-Smith. Selections from The Prison Notebooks of Antonio Gramsci. New York: International Publishers, 1971.

Resistance in Thailand a year after the 2014 coup

Part of the ad-hoc assembly “Civil resistance: cohesion, growth, representation”. Author: Rangsiman Rome

Any writing about the state and forms of political organising and civil resistance in Thailand today is indelible from the conditions lived since the military coup from 22 May 2014. Yet, to understand Thailand’s latest coup detat, I share a few words about the present-day context, specifically some of the consequence of the former coup on 19 September 2006.

The 2006 coup was to eliminate then-prime minister Thaksin Shinawatra of the Thai Rak Thai Party. His policies, e.g. the “30 baht health care program” and “village fund,” made him highly popular among people from the impoverished North and Northeast region. Yet he was not favored by the upper middle class, mostly from the capital, as well as Thai elites, who are related to a higher political institution (which I cannot mention). These people strongly believe that Thaksin is anti-monarchy, a single claim, sufficient however, for many Thai people to hate someone. Democrat Party’s supporters also buy into this claim about Thaksin. They have used time and again the same accusation against opponents. Following the 2006 coup, the Red Shirts emerged — an anti-coup, pro-democracy civil movement supporting, and supported by, Shinawatra’s Thai Rak Thai Party.

Even after a major election victory of Pheu Thai Party in 2007 (then People’s Power party, the revival of the dissolved Thai Rak Thai), the conflict and political division between Royalists and pro-democracy remained. Over the years the Red Shirts held protests, as did the opposition civil movements, the Yellow shirt (supporting and also supported by elites and the higher political institution). Discord grew deeper as Democrat Party took over the Premier’s seat without elections. In 2010, over 70 civilians were killed in a violent army crackdown on a months-long Red Shirt sit-in in Bangkok’s financial and shopping district. No government official has yet been held accountable for the deaths, although Pheu Thai Party won an election victory in 2011.

The coup d’etat on 22 May 2014, with support from Thai elites, was one more attempt to wipe out the Red Shirts, Shinawatra’s supporters, and other pro-democracy citizen groups which are not affiliated with political parties. Yet, after the 2014 coup there was no sign of opposition neither from the Red Shirts nor from Shinawatra’s party. Both seemed to submit to the overthrown power. The anti-coup movement that has appeared since, is primarily organised by student activists and other citizens’s groups. For example, League of Liberal Thammasat for Democracy (LLTD) is a student activist group that questions the current political structure and fights against abuse of office by the government, opposes the coup detat and unjust laws. This and other movements are smaller in capacity when compared to the massive Red Shirts, but they are truly independent from political parties. Any affiliation of a movement to an existing political party can serve as grounds for attack regardless of the intention of the movement. Political parties may also refuse to stand for their supporters. For example, many Red Shirt members were blamed and charged with severe accusation just because they defended Pheu Thai Party in this period, yet the party did nothing to protect them.

Protest against the 2014 coup started the day after. Already on 23 May, students from many universities and citizen activists came to the streets to join the resistance. For around three weeks, the anti-coup movement was intense and widely supported by the people. The number of protesters had reached thousands at its peak.

Social media has been the major factor in the current anti-coup movement. In the first two weeks after the coup, this proved to be a successful method. Students and activists could reach out to many to join the resistance. Publicising, however, through social media inadvertently led the Junta to the appointed destination, cracking down on protesters, sometimes even by force. Leaders of the anti-coup groups were summoned to report to the Junta, arrested, or threatened, and resistance has since been much harder to organise. Some members from different groups continue to be regularly visited in their homes by military personal for disciplining conversations. Others are prosecuted for defying the junta orders, an act often interpreted by the ad-hoc junta-led tribunals as violation of lèse majestè, an offence that can lead to a lifetime imprisonment. As a result, many from resistance groups have fled the country.

Today, resistance is difficult to voice. Any political public gathering of more than a few people is considered violation of the junta orders. Any event that opposes the coup is interrupted or forced to cancel. For example, in May 2015 at the one-year anniversary of the last coup, students and citizens intending to join a peaceful, symbolic event, were injured and arrested by police officers. Most recently, the junta forced the cancellation of a talk on human rights at a journalists’ club in Bangkok. Overall, resistance now appears subtly, in events that are not straightforwardly against the coup. Events like eating sandwich or watching the Hunger Games were to show those who think the Coup has no effect on their lives that even normal activity can be disrupted under the dictatorship. The most blatant act might be the Thammasat University’s annual political parade. Thammasat has a leading role in Thai political history, so there was an expectation of students to speak up against the government. Yet, organising is becoming more and more difficult due to surveillance and direct threats to activists. For example, although the junta stated that no charges will be made against the students after the crackdown on the May 2015 gathering bemoaning the coup, few students are now summoned and likely to have charges raised against them. Moreover, people are afraid and discouraged to join or support the resistance as the movement is slandered through mass media and social network. Wrong accusations are that the anti-coup movement is backed by Thaksin Shinawatra, or the movement is another form of the Red Shirts, a movement rejected by the middle and upper class in the country capital Bangkok. A smear campaign has been launched to discredit students and citizens activists, mostly on the Internet as a kind of a witch hunt.

Student activist with a pro democracy academic, who is known to be homosexual, is used with a homophobic slur in Thai that read “faggot gang”, 2014
Student activist with a pro democracy academic, who is known to be homosexual, is used with a homophobic slur in Thai that read “faggot gang”, 2014

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Shortly after the 22 May incident, a photo of student activist and police fighting went on the front covers. A Facebook page uses it in comparison with a photo of somebody else, trying to mislead people that students activist is a person who beats a Buddhist monk. May 2015
Shortly after the 22 May incident, a photo of student activist and police fighting went on the front covers. A Facebook page uses it in comparison with a photo of somebody else, trying to mislead people that students activist is a person who beats a Buddhist monk. May 2015

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Students and citizens are working hard to defend and counter the smear campaign, yet it seems insufficient. Lies, smearing, and defamation are our major obstacle to grow the resistance among the people. Thai society will tune out what we are trying to say if they are led to believe that political parties and our cause is not purely people’s. That is why, our movement, in my view, must remain faithful to its cause and persist. We want to speak to our sympathizers, but also to those who oppose us.

People in Thailand continue to face absurdities from the Junta daily.

We will continue fighting!

Отпорот во Тајланд една година по воениот удар во 2014

Дел од вонредното заседание „Граѓански отпор: кохезија, омасовување, претставување“. Автор: Рангсиман Ром

Состојбата и формите на отпор во Тајланд денес се нераздвојни од последиците со кои секојдневно живееме по воениот удар што се случи во мај 2014 година. За да се разбере воениот удар од 2014 година, ќе се осврнам кратко на денешниот контекст, и тоа на неколку специфични последици што настанаа како резултат на друг воен удар, тој од 19 септември 2006 година.

Воениот удар во 2006 година имаше намера да го отстрани тогашниот премиер Таксин Шинават од политичката партија Тај Рак Тај. Со јавните политики што ги скрои, како на пример „здравствена нега за 30 тај бати [50 денари]‟ и „месен фонд‟, Шинават уживаше висока поддршка меѓу населението во осиромашените региони во Тајланд, северот и североистокот. Но, Шинават не беше омилен кај средната и високата класа, пред сѐ од главниот град Бангкок, а и на елитите во земјата кои се поврзани со виша политичка инситутција (што не смеам да ја именувам). Овие луѓе се уверени дека Таксин е против монархијата, едно единствено тврдење, но доволно за Тајланѓаните да мразат некого. Следбениците на Партијата на демократите го делат истиот став за Таксин. Истото обвинување продолжуваат да го користат против сите со спротивставени ставови. По воениот удар од 2006 година, се појавија Црвенокошулашите (Red Shirts)—граѓанско движење против воениот удар, про-демократско, со поддршка за и поддржано од партијата на Шинават, Тај Рак Тај.

Конфликтот и политичката подвоеност на ројалисти и продемократско движење продолжи дури и откако партијата Пуа Тај (тогаш со име Моќта на народот, партија што се оформи од забранетата Тај Рак Тај по воениот удар) оствари значителна победа на изборите во 2007 година. Низ годините, Црвенокошулашите организираа протести, но исто и граѓанското движење од опозицијата, Жолтокошулашите (поддржано од елитите и од вишата политичка институција). Раздорот продолжи да расте кога Партијата на демократите без избори го презеде премиерското место. Во 2010 година, над 70 цивили беа убиени кога армијата насилно растури демонстранти што со месеци го окупираа делот во Бангкок што важи за финасиски и шопинг центар. Ниту еден функционер нема понесено одговорност за тоа што се случи, иако партијата Пуа Тај ги доби изборите следната година.

Воениот удар што се случи на 22 мај 2014 година со поддршка на тајландските елити беше уште еден обид да се уништат Црвенокошулашите, но и други продемократски групи граѓани што не се поврзани со политички партии. Сепак по ударот во 2014 година, немаше знак на отпор ниту од Црвенокошулашите, ниту од партијата Пуа Тај. Двете како да се потчинија што им се одметна моќта. Тогаш се појави движењето против воениот удар, денес составено првенствено од студенти-активисти и други граѓански групи. На пример, „Лигата за демократија на либералниот Тамасат‟ е група на студенти-активисти која дебатира за тековната политичка структура и се бори против злоупотребата на функции, воениот удар и неправедните закони. Ова, како и други движења имаат мал капацитет, ако ги споредиме со Црвенокошулашите, но се независни од политички партии. Секаква поврзаност на движење со постоечка политичка партија претставува основа за напад врз движењето, независно на намерата на движењето. Исто така, се случува политички партии да не застанат зад своите поддржувачи. На пример, голем број Црвенокошулаши беа окривени и добија обвиненија за сериозни дела само затоа што ја бранеа партијата Пуа Тај во овој период, но партијата не застана во нивна одбрана.

Протестите против воениот удар од 2014 година почнаа следниот ден. Веќе на 23 мај на улиците излегоа и се придружија во отпорот студенти од повеќе универзитети и граѓани активисти. Движењето држеше на интензитет приближно три недели и наиде на голема поддршка кај граѓаните. Во екот на протестите имаше илјадници по улиците. Социјалните медиуми беа одлучувачки фактор во движењето. Во првите две недели по воениот удар социјалните медиуми се покажаа како успешен метод. Студентите и активистите можеа да се обратат на многумина за да ги повикаат на отпор. Но, јавните објави ненамерно ги издаваа на хунтата и местата на собир, па хунтата се појавуваше на најавените места за да ги растера насобраните, некогаш и со примена на насилство. Предводници на групите беа повикувани на информативни разговори, апсени или добиваа закани и затоа организирањето на отпорот одеше многу тешко. Членови од некои групи и понатаму редовно се посетувани од воени лица на т.н. дсициплински разговори. Други членови се соочуваат со обвиненија за непочитување на наредби издадени од хунтата, престап за кој може да уследи и доживотен затвор. Заради тоа, многумина од групите на отпор побегнаа од земјата.

Денес е тешко да се изрази отпор. Јавен политички собир, дури и со неколку луѓе, се смета за прекршување на наредбите на хунтата. Се прекинуваат или под принуда се откажуваат настани на кои се промовираат ставови различни од тие на хунтата. На пример, во мај 2015 на годишнината од последниот воен удар, повеќе студенти и граѓани кои имаа намера да се придружат на мирољубив и симболичен настан беа повредени и уапсени од полицијата. Неодамна, по наредба на хунтата беше откажан разговор за човекови права во Тајланд што требаше да се оддржи во новинарски клуб во Бангкок. Сѐ на сѐ, отпорот денес се јавува суптилно. Со настани како јадење сендвич или гледање на филмот „Игрите на гладните‟ на оние кои сметаат дека хунтата не влијае на текот на нашите животи им покажуваме дека дури и вообичаена активност, како јадење сендвич или гледање филм, може да биде суспендирана во диктатура. Најмалку суптилен беше чинот во текот на годишната политичка парада на Универзитетот Тамасат. Тамасат има водечка улога во политичката историја на Тајланд и затоа се очекуваше студентите да се искажат против владата. И покрај ова, организирањето станува сѐ потешко. Активистите станаа цел на тајните служби. Добиваат и директни закани. Иако хунтата изјави дека нема да поднесе обвиненија против студентите кои беа уапсени во мај 2015 година, неколумина од нив добија покани да се пријават кај полициските служби и извесно е дека против нив ќе има обвинение. Граѓаните се исплашени и обесхрабрени да се придружат или искажат поддршка на отпорот од причина што движењето се оцрнува во медиумите и на социјалните мрежи. Се упатуваат лажни обвинувања дека движењето е поддржано од Таксин Шинават или дека движењето е само форма на Црвенокошулашите, движење што нема поддршка кај средната и високата класа во главниот град Бангкок. Кампања за оцрнување тече и на социјалните медиуми, еден вид на лов на вештерки, за да се дискредитираат студенти и активисти.

 

Слика на студент активист и професор со продемократска ориентација, за кого јавно се знае деке е хомосексуалец, објавена со хомофобичен сленг испишан на тајландски и со значење „педерска банда.‟ 2014
Слика на студент активист и професор со продемократска ориентација, за кого јавно се знае дека е хомосексуалец, објавена со хомофобичен сленг испишан на тајландски и со значење „педерска банда.‟ 2014

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Кратко по 22 мај 2015 година, на насловни страници се појави сликата на студент активист како се противи на полицијата. Фејсбук страница ја користи сликата од насловната за да ја спореди со фотографија од некој друг за да ја наведе јавноста на мислење дека студентот активист е човек што тепа будистички свештеник. Мај 2015.
Кратко по 22 мај 2015 година, на насловни страници се појави сликата на студент активист како се противи на полицијата. Фејсбук страница ја користи сликата од насловната за да ја спореди со фотографија од некој друг за да ја наведе јавноста на мислење дека студентот активист е човек што тепа будистички свештеник. Мај 2015.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Студентите и граѓаните активисти упорно работат против оваа кампања, но напорите се чинат недоволни. Лаги, оцрнување и напад на репутацијата претставуваат пречки за отпорот да се прошири меѓу луѓето. Во Тајланд оштеството ќе се исклучи од фреквенцијата на нашата програма ако им се сервира дека нашата цел и таа на политичките партии не се водени од интересот на народот. Затоа, нашето движење според мене мора да остане верно на својата цел и да опстои. Сакаме да зборуваме со нашите симпатизери, но и со тие што се против нас.

Граѓаните на Тајланд секојдневно се сооочуваат со абсурдите на хунтата.

Ние ќе продолжиме со борбата!